22 Ağustos 2013 Perşembe

öyle galiba

 ağustos/22
gün biterken ağladım...
sessizce.sana mı kendime mi?
bilemedim..
içimden hıçkırıklar atarken,
gittiğinde
yüzündeki tebessüm aklımda.

pişmanlığın yansımasıydı gülüşün,galiba.
sebepler perdesinin inişi,
yeni farkedişim
engel olunamayan gidişin..

kıkırdamadan gitmeliydin en azından
hayatımdan.
ne hakla bu davranış!

ayna karşısında bakışlarım,
nereden çıkıpta sahiplendim ki,deyişlerim,
keşkelere kapıları açışım,
sonlanmayan sen varlığının uzantısı
aynalarda.
anılmayan'sen zamanlarının' boşa gidişi,
sensizlik çukurlarına düşüşüm,
ilk fırsatta yediğim tekmeler,
doğrulamayan aşkın sırtı,
bakılan her yerde oluşun,
çaresizce
aşkın içinden çıkmaya çalışmam,
kaybolmaya debelenmem her defasında,
her defasında
bodoslama hülyana çarpmam,
ve elden düşmeyen sigara.

gitmiş olabilir.insan o da...
insan;
ki güvenilmeyen tek varlık kendisi.
aslında bırakmalı.
onsuzluk diyarına da alışılabilir.
hayat oyken güzeldi.ama
hayat hala güzel!
tüm oruspuluklarıyla
hala yaşanılabilir.galiba.
belki de gidene inat 
yaşanmalı.bilemedim.

                                                                    ŞP


2 yorum:

  1. en azından yalnızlıgı denemekte fayda var. çok sevilesi olmasa da....

    YanıtlaSil
  2. tabii yaşa yaaaa.
    boşveeer.
    :)

    YanıtlaSil